กบหูหนวก

 

กบหูหนวก

มีกบอยู่ฝูงนึงครับ กำลังเดินทางไปที่แหล่งน้ำ ขณะที่พวกมันกำลังกระโดดอยู่นั้น ก็ได้มีกบ 2 ตัวไม่ทันระวัง ตกลงไปในหลุมลึกจนขึ้นมาไม่ได้ 

กบตัวอื่น ๆ ก็รู้สึกเป็นห่วงมาก ๆ จึงมารวมตัวกันอยู่ข้างหลุม และร้องตะโกนแตกตื่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

และแน่นอนกบ 2 ตัวในหลุม เมื่อเห็นเพื่อน ๆ แตกตื่นกันขนาดนี้ ก็รู้สึกใจเสียไม่ใช่น้อย

พวกที่อยู่บนหลุมพยายามหาทางช่วยและคิดใคร่ครวญแล้ว และพวกมันลงความเห็นกันว่า กบ 2 ตัวที่ตกลงไปในหลุ่ม ไม่น่าจะขึ้นมาได้ พวกมันจึงตะโกนบอกเพื่อน 2 ตัวให้รู้ 

พวกนายสองตัวขึ้นมาไม่ได้หรอก พวกนายขาสั้นเกินไป และหลุมก็ลึกเกินไปด้วย ดังนั้นอย่าพยายามเลยเพื่อน 

กบ 2 ตัวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกใจเสียกันเข้าไปใหญ่ แต่ก็ยังพยายามที่จะกระโดดขึ้นไปให้ได้ พวกมันพยายามอย่างหนัก และกระโดดอย่างเต็มที่ 

และแล้วในที่สุดก็มีกบตัวหนึ่งที่ยอมแพ้ และเลิกกระโดด ในขณะที่เพื่อน ๆ ต่างสงสาร และบอกเขาว่าเขาคิดถูกแล้วที่เลิกพยายาม จะได้ไม่เหนื่อย และในที่สุดกบที่เลิกพยายามก็ยอมแพ้ และตายไปในที่สุด

 ในขณะที่กบอีกตัวหนึ่งยังมีแรงฮึดสู้มันกระโดดสุดพลัง เพื่อน ๆ ก็พยายามตะโกนบอกให้มันเลิกพยายาม  แต่ในที่สุดมันก็กระโดดขึ้นมาได้สำเร็จ 

เพื่อนกบต่างตกใจว่า “นายกระโดดขึ้นมาได้ยังไง” เจ้ากบที่เพิ่งกระโดดขึ้นมาจากหลุมก็พูดไปพลางหอบไปว่า ตัวเขานั้นหูหนวกมาตั้งแต่เด็ก ที่ตะโกนจากด้านบนมานั้น เขาไม่ได้ยินเลยแม้แต่น้อย แต่เขาคิดว่าเพื่อน ๆ กบทุกตัว น่าจะกำลังส่งเสียงเชียร์เขาอยู่แน่ ๆ

บางครั้งสภาพแวดล้อมก็เป็นตัวผลักดันให้เรามีแรงฮึดสู้ และพยายามมากขึ้น แต่บางครั้งก็ไม่ 

ขึ้นอยู่กับว่าเราอยู่ในสังคมแบบไหน ลองคิดสิครับว่าสังคมของคนที่สนับสนุนกัน คอยให้กำลังใจ และคอยช่วยเหลือกันมันเป็นยังไง

คิดภาพไม่ออกเลยใช่ไหมครับ เพราะคนเราแต่ละคนก็มีความคิดที่แตกต่างกัน จะให้ทุกคนมาคอยสนับสนุนและผลักดันเรา คอยให้กำลังใจเราอยู่ตลอดมันคงเป็นไปไม่ได้ 

บางครั้งเราก็ควรจะเป็นกบหูหนวกซะบ้าง หากเรารู้ว่าสิ่งที่เรากำลังทำมันคือสิ่งที่ถูก และก็รู้ว่าเรากำลังพยายามเพื่ออะไร เราก็ไม่ควรปล่อยให้สภาพแวดล้อมมาชุดฉุดรั้งเราไว้ ให้เราเลิกทำ 

ในวันที่ผม เริ่มต้นเขียนบทความ มีคนคนหนึ่งพูดกับผมว่า อย่าทำเลยทำไปก็ไม่มีคนอ่านหรอก เสียเวลาเปล่า ๆ 

และแล้วเมื่อ 1 ปีก่อน ผมสามารถสร้างรายได้จากการเขียนบทความได้สำเร็จ ก็ได้มีคนคนเดิมมาพูดกับผมว่า ถ้าเขาทำแบบผมเขาก็ทำได้เหมือนกัน เพียงแค่เขาไม่ทำเท่านั้นเอง 

สิ่งที่เขาพูดมาฟังดูเหมือนจะดูดี แต่สุดท้ายเขาก็ยังคงอยู่กับที่ เพราะเขานั้น ไม่เคยเริ่มต้นทำอะไรเลย 

คนที่ยืนอยู่ในสนามกับคนที่ไม่ได้ยืม มุมมองความคิดแตกต่างกันอย่างไม่ต้องสงสัย พวกเขาจะพูดอะไรก็ได้ พวกเขาจะคิดยังไงก็ได้ 

ตราบใดที่เขาไม่ได้เดินไปบนเส้นทางเดียวกับเรา ตราบใดที่เขาไม่ได้ทำสิ่งเดียวกับเรา เขาจะไม่มีวันเข้าใจเราอย่างแท้จริง 

ดังนั้นหากเราคิดรอบคอบแล้วว่า สิ่งที่เรากำลังทำนั้น คือทางที่ถูกแล้ว เราก้าวเดินไปในเส้นทางที่เราต้องการ ก็ไม่ควรปล่อยให้สภาพแวดล้อมหรือคำพูดของคนอื่นมาทำให้เราไขว้เขว 

จงเป็นกบที่หูหนวก ที่พยายามกระโดดต่อไป เพราะคนที่จะเดินไปถึงเส้นชัยนั้นไม่ใช่ใคร แต่เป็นตัวเราเอง